تبليغاتX
نجواهای عاشقانه

نجواهای عاشقانه

بنام یاور دلشکستگان

 

ای ساقی میخانه به گوش باش و به زمزمه ی عشق من گوش فرا ده .ترا دوست دارم ،زمانی که به

آشیانه ی قلب من نشستی تو را می پرستیدم .

ای ساقی میخانه ی من ،به زمزمه ی پرتوگونه عشق من گوش فرا ده . آرزوهایم در نگاه گم گشته ای است

که صمیمیت نگاهم در جستجوی اوست.زمانی تو را دوست می داشتم که قلبم دوستت می داشت

،روحم تو را  می طلبید و کلماتم با عشق تو به بازی در می آمد.

تو مرا تنها گذاشتی و رفتی و امروز بار دیگر عشق تو خاطراتم را آشفته کرد،خاطرات خوش روزهایی را

که با هم بودیم و من حسن عشقم را به پای تو ریختم و تو در قبال عشق پاکم جویبار بی وفایی را تقدیم کردی

خیلی سعی کردم همانگونه که از تو دور هستم خیالت را برای یک لحظه از فکرم دور کنم ولی چه کنم

که محال است چرا که در قلبم حک شده ای و نمی توان آن را از بین برد:

تنها تویی،تنها تویی در خلوت تنهاییم

تنها تو را می خوانم با اینهمه سوداییم

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم اسفند 1384ساعت 3:50 PM  توسط امین   | 

برای معصومه!!!

  ای جادوگر زمین ،ای دختر طلسم شده با طلسم تو امشب سر جنگ دارم می خواهم سر به دامانت بنهم و

تاسپیده دم اشک بریزم شاید از این دلسوزی به رحم آیی و بگویی چه عاملی تو را جادو کرده است .

از آن چشمهای وحشتناک تو پیداست که افسانه ی عمیقی در دل سیاهت پنهان کرده ای .سیاهی

چشمهایت گواهی می دهد ظلمهایی را که به من و امثال من کرده ای هیاهوی ظاهرت از ظاهرت از

رازی عظیم پرده بر می دارد ،آتش نگاه سوزانت می گوید که چه ستمهایی در دنیا مرتکب شده ای

ای جادوگر صمیمانه بیا و بگو تو را چه شده ؟

ای دختر سیاه چشم ای ستمگر ای نامهربان ترین که نام فرشته ای را به خود گرفته ای و داری مردم

این دنیا را در لهیب عشق خود می سوزانی ای جادوگر خدایت ببخشد در این روزها که بر تخت سلطنت

عشق می نشینی چه وحشیانه حکم می کنی چه عاشقهایی را بی گناه محکوم می کنی ای قوی ای

  بیا و بگو با یک گل نازپرور ،با یک انسان ضعیف در این روزهای طولانی چه می کنی ؟ تو ظالمی

اما خدا می داند چه ظالمی . تو مظلوم را به انتقام و دادخواهی به ظلم بر انگیخته شاید با کسی برهم

زده ای که دوستش داشتی هر چند که فکر می کنم تو اصلا معنای دوستی و دوست داشتن را نمیدانی 

و شاید یک فرد دروغگو تو را فریب داده و اکنون از ما می کنی و شاید انسان تیره روزی در نیمه

شبی با تو غم دل گفته ... آه چه سکوت مرگباری!

ای دختر جوان ابرو کمان آخر امشب به چه گناه مرا به پای قلم و کاغذ سیاهی نشانده ای آخر گناه من

چیست ؟

قلبت خونین است ! از قلب اندوهناک آن عاشق پاک باخته و دل سوخته که جز خون دل خوردن کاری

نمی تواند بکند که خونین تر نیست!

غم داری؟ از غم آن دلباخته ی دل شکسته که بیشتر نیست .میسوزی اشک می ریزی ! بهتر، تا

عاشقانت را از بی وفاییت از بین ببری ! تا اشک عاشقانت سبب گرمی بازار تو باشد تو یک فرد

سنگدل ،مغرور ،بی وفا و بی عاطفه هستی که از احساس هیچ بویی نبرده ای و....!!!!!!!!







+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم اسفند 1384ساعت 4:19 PM  توسط امین   | 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم اسفند 1384ساعت 6:17 PM  توسط امین   | 

باران

عشق از سوی شهر لامکان می آید

وز بهر شکار عاشقان می آید

ای تن اگر هزار جان است چه سود

غارتگر صد هزار جان می آید

وقتی نیمه شب تا صدای شر شر بارونی که به پنجره میخوره از خواب می پری و بارون رو می بینی

که چه مهربان به پنجره ی بسته ی اتاقت میخوره و دنبال راهی برای ورود میگرده ،اون وقت اگه جای

خالی کسی رو در آغوشت احساس کردی ،اگه بارون با همه ی زیبایی اشک به چشمانت آورد ،اگه گریه ی

تو از غم عشقی بشه که زیر بارون پیدایش کردی ،اگه عشقت رو زیر همین بارون گم کرده باشی ، و شاد

باش که در اون لحظه ،تو و خدای تو ،با هم بر این غم اشک می ریزید.

و خوشحال ،چون چنین عشقی رو در داستانها جستجو می کنند ،چون باران تنها پاداشی است که خداوند به

بندگان محبوبش می بخشد .

 

 

 

 

رویا

کدام باران در کجای جهان

بغض بی قرار مرا خواهد بارید

با پاهای بی رمق از کشاکش کارزار

که بسان ستون های شکسته

یادگار تلخ نگاه تو هستند

بی تو هر طلوع زنگ کهنه ی ساعتیست

که بیهودگی مرا تکرار می کند

و غروب تنهایی ،پناهیست برای گریستن من و آفتاب

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم اسفند 1384ساعت 10:12 AM  توسط امین   | 

قصه ی ...؟!

هرگز این قصه ندانست کسی

آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست

سر فرو داشت نمی گفت سخن !؟

نگهش از نگهم داشت گریز

مدتی بود که دگر با من

بر سر مهر نبود

                  آه!!!

                   این درد مرا می فرسود

                  او به دل عشق دگر می ورزید

                    گریه سر دادم در دامن او

                   هایهایی که هنوز ـ

                    تنم از خاطره اش می لرزد

                                                     برسرم دست کشید

                                                     در کنارم بنشست

                                                      بوسه بخشید به من

                                                      لیک می دانستم

                                                       که دلش با دل من سرد شده است!...

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم بهمن 1384ساعت 4:53 PM  توسط امین   | 

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم بهمن 1384ساعت 4:43 PM  توسط امین   | 

بنام یاور دلشکستگان

 

 

دوستی با هر که کردم خصم مادرزاد شد

 

آشیان هر جا گرفتم لانهء صیاد شد

 

آن رفیقی را که با خون جگر پروردمش

 

عاقبت خنجر کشیدو بر سرم جلاد شد

 

دوست عزیز من :

 

ای کاش در بی رنگیها می روییدیم

 

نمی دانم آن روزی که فرشته به زمین آمد تا از هرگلی خشک و تر

 

سیاه و سفید مشتی برچیند ، نمی دانم آیا می دانست رنگ یعنی اختلاف

 

آیا می دانست بعضی وقتها می شود که بعضی از رنگها ظالم و بعضی

 

مظلوم واقع می شوند.

 

ای کاش می دانستم حکومت رنگ بر رنگها بر پایه ی کدامین اعتبار

 

است، ای کاش مثل روزهای برفی همه سفید بودیم یا مثل پائیز همه زرد

 

یا نه آبی بودیم مثل دریا یا سبز بودیم مثل درخت مثل بهار مثل دوستی

 

و باز هم مثل دوستی.

 

اما نه ای دوست من ای کاش هیچ رنگی نداشتیم و در بی رنگی می روئیدیم

 

پس بیا ، بیا در بی رنگیها یکرنگ در یکرنگیها عاشق و در عاشقی ها انسان

 

و در انسانیت هم دل باشیم.

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم بهمن 1384ساعت 10:54 AM  توسط امین   | 

دختري كنار دريا  گيس آبو شونه مي كرد

       وقتي  دست مي كرد تو موجها دريا رو ديوونه مي كرد

                   واسه ابرا آرزو بود زير پاي اون بميرن

                        ماهيها صف مي كشيدن كه يه روز اون ببينن

                        وقتي راه مي رفت رو شنها قدماش خيلي گرون بود

                       زير پاي اون نشستن آرزوي اين واون بود

          پريا براي دختر روي آب خونه مي ساختن

صدفها براي سينه اش مرواريد بهم مي بافتن

 

 ولي تو چشم سياه دخترك يه غمي نشسته بود                                                 

          يه چيزي كه آروم آروم دلشو شكسته  بود

                    اما هيچ كس نمي ديد قطره اشكو روي گونه اش

                            اما هيچ كس نمي پرسيد چه غمي داره رو شونه اش

                             غم دختراي دريا رو تو دنيا كي ميدونه

                       حرفاي نگفتني رو از چشاشون كي ميخونه

                      يه كسي نيست كه بشينه پاي درداي دلاشون

         خيلي ها اما ميميرن واسه لحن خنده هاشون

 

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم بهمن 1384ساعت 1:14 PM  توسط معصومه  | 

وقتي مرغ ماهيخيوار

لب رود خونه واسه ماهي قرمز

قصه از عشق ميگه ((عشق! هه!))

 

وقتي گرگ واسه بلعيدن ميش

بهش ميگه دوستت دارم

وقتي هر ناكس پستي

براي هر كي كه خواست

ميتونه با كلاشي، بهش بگه عاشقتم

وقتي كه پير سگ لنگ

واسه دندون زدن گوشت تن يه دختر چادرزري

با يه كوه پول، سحرش مي كنه

وقتي بهش می گه  دوستت دارم

 

 

وقتي مثل سنت صد سال پيش

 هنوزم مرد وزني،

 

 واسه اولين دفعه

 تو حجله ميبينن همو

 وقتي كه خان باجي ها

 واسه كاكل سري شون توي فرنگ

 عروسو، پست پيشتاز مي كنن

 

ديگه از عاشقي ام بدم مي ياد

 ديگه از  شنيدن و گفتن اين جمله ها چندشم ميشه

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم بهمن 1384ساعت 9:44 PM  توسط معصومه  | 

من از مردن نمی ترسم

  

 

 

  من از مردن  نمي ترسم            هراس از زندگی دارم

 

  كه هر روزش مثه ديروز          از اين تكرار بيزا رم

 

  من از مردن نمي ترسم             كه هر چي باشه يكباره

 

 هراس  از زندگي دارم              كه دردش پر زتكراره

 

 

 ا گه  زندگي  همينه                آره من عاشق مرگم

 

 مي خوام از شاخه بيفته           دونه  آخر برگم

 

 زندگي  مثل  يه  داسه             آدما  مثل  درختن

 

 ظريفاشون زود مي ميرن        ديرتر اونا كه سختن

 

 

 اين ديگه دست آدم نيست         زوركي مي ياد به دنيا

 

 به خودش مي يادمي بينه         افتاده تو قعر دريا

 

 كسي از ما نمي پرسه             دنيا اومدن به زوره

 

 يكي سالمه يكي نه                   يكي افليج،  يكي كوره

 

 به خودش مي ياد يه وقت كه     واسه برگشت خيلي ديره

 

 مي كنه جون روزي صد بار     روزي صد دفعه مي ميره

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 11:28 PM  توسط معصومه  | 

خدا

ناگهان ديدم سرم اتش گرفت

 

سوختم خاكسترم اتش گرفت

 

                           چشم واكردم  سكوتم اب شد

 

                          چشم بستم بسترم اتش گرفت

 

در زدم كس اين قفس را وا نكرد

 

پرزدم بال وپرم اتش گرفت

 

                               از سرم خواب زمستاني برفت

 

                               اب در چشم ترم اتش گرفت

 

حرفي از نام تو امد بر زبان

 

دستهايم ، دفترم اتش گرفت

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم دی 1384ساعت 9:42 PM  توسط معصومه  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم دی 1384ساعت 10:17 AM  توسط امین   | 

The power of love

The power of  love

 

قدرت عشق

 

The whispers in the morning 

 

نجواهای صبحگاهی

 

Of lovers sleeping tight

 

عشاقی که آرمیده اند

 

Are rolling like thunder now

 

اکنون همچون تندری می وزند

 

As I look in your eyes

 

در حالیکه به چشمانت می نگرم

 

I hold on to your body

 

به اندامت تکیه می کنم

 

And feel each more you make

 

هر حرکتت را حس می کنم

 

Your voice is warm and tender

 

صدایت گرم و پر احساس است

 

A love that I could not for sake

 

عشقی که نمی توانم انکار کنم

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1384ساعت 9:58 AM  توسط امین   | 

سلام دريا، سلام دريا، فشانده گيسو گشوده سيما

هميشه روشن، هميشه پويا، هميشه مادر، هميشه زيبا



سلام مادر، كه می تراود، نسيم هستی، زتار و پودت

هميشه بخشش، هميشه جوشش، هميشه والا، هميشه دريا



سلام دريا، سلام مادر، چه می سرائی؟ چه می نوازي ؟

بلور شعرت، هميشه تابان، زبان سازت، هميشه شيوا



چه تازه داری؟ بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته

كه از سرودم رميده شادی، كه در گلويم شكسته آوا



چه پرسی ازمن: « چرا خموشی؟ هجوم غم را نمی خروشی

«جدار شب را نمی خراشی، چرا بدی را شدی پذيرا ؟



شكسته بازو گسسته نيرو، جدار شب را چگونه ريزم ؟

سپاه غم را چگونه رانم، به پای بسته، به دست تنها ؟



خروش گفتی ؟ چه چاره سازد، صدای يك تن، درين بيابان ؟

خراش گفتی ؟ كه ره گشوده، به زور ناخن، ز سنگ خارا ؟



بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته، دلم گرفته

درين سياهی، از آن افق ها، شبی زند سر، سپيده آيا ؟
+ نوشته شده در  شنبه سوم دی 1384ساعت 12:3 PM  توسط امین   | 

تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو
ببین ، باقیست روی لحظه هایم جای پای تو

اگر مومن ، اگرکافر ، به دنبال تو می گردم
چرا دست از سر من بر نمیدارد هوای تو ؟

صدایم از تو خواهد بود اگر برگردی ای موعود
پر از داغ شقایق هاست آوازم برای تو

تو را من با تمام انتظارم جستجو کردم
کدامین جاده امشب میگذارد سر به پای تو

نشان خانه ات را از تمام شهر پرسیدم
مگر آنسو تر است این تمدن روستای تو ؟
+ نوشته شده در  شنبه سوم دی 1384ساعت 11:50 AM  توسط امین   |